Theo Angelopoulos

Theodoros Angelopoulos (Greek: Θεόδωρος Αγγελόπουλος) (1935—2012) was a Greek filmmaker, screenwriter and film producer. An acclaimed and multi-awarded film director who dominated the Greek art film industry from 1975 on, Angelopoulos was one of the most influential and widely respected filmmakers in the world. He started making films in 1967. In the 1970s he made a series of political films about modern Greece. Angelopoulos' work, described by Martin Scorsese as that of "a masterful filmmaker", is characterized by slightest movement, slightest change in distance, long takes, and complex yet carefully composed scenes; his cinematic method, as a result, is often described as "sweeping" and "hypnotic." In 1998 his film Eternity and a Day went on to win the prestigious Palme d'Or at the 51st edition of the Cannes Film Festival, and his films have been shown at many of the world's most esteemed film festivals. In 2000 he was the President of the Jury at the 22nd Moscow International Film Festival. The life of Theo Angelopoulos, his work, and his passion were the subject of a documentary directed in 2008 by Elodie Lelu. Angelopoulos died late on Tuesday, 24 January 2012, at 76 years old after being involved in a crash with a motorcycle ridden by an off-duty police officer. He was taken to hospital, where he was treated in an intensive care unit but succumbed to his serious injuries several hours later. Description above from the Wikipedia article Theo Angelopoulos, licensed under CC-BY-SA, full list of contributors on Wikipedia.

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος ήταν Έλληνας σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός κινηματογράφου. Έχει τιμηθεί με βραβεία στην Ελλάδα και το εξωτερικό για την προσφορά του στον κινηματογράφο, με σπουδαιότερο της καλύτερης ταινίας με τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών το 1998 για την ταινία "Μία αιωνιότητα και μία μέρα". Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες όλων των εποχών. Ανάμεσα στις πιο γνωστές ταινίες του είναι: Τοπίο στην ομίχλη, Μία αιωνιότητα και μία μέρα, Ο θίασος, Ταξίδι στα Κύθηρα, Το βλέμμα του Οδυσσέα και Μεγαλέξαντρος. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1935. Έκανε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τις οποίες εγκατέλειψε πριν πάρει το πτυχίο του. Το 1961 έφυγε στο Παρίσι, όπου αρχικά παρακολούθησε στη Σορβόνη μαθήματα γαλλικής φιλολογίας και φιλμογραφίας, καθώς και μαθήματα εθνολογίας και στη συνέχεια μαθήματα κινηματογράφου στη Σχολή Κινηματογράφου IDHEC και στο Musée de l' homme. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1964 και μέχρι το 1967 εργάστηκε ως κριτικός κινηματογράφου στην εφημερίδα «Δημοκρατική Αλλαγή», μαζί με τον Βασίλη Ραφαηλίδη και την Τώνια Μαρκετάκη. Με τον κινηματογράφο άρχισε να ασχολείται το 1965 και το 1968 παρουσίασε την πρώτη του μικρού μήκους ταινία, Εκπομπή, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Το 1970, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, Αναπαράσταση, κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, καθώς και άλλες διακρίσεις στο εξωτερικό, και σηματοδότησε την αυγή του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου. Έκτοτε, οι ταινίες του έχουν συμμετάσχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και έχει κερδίσει πολλά βραβεία, τα οποία τον καθιέρωσαν παγκοσμίως ως έναν από τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες του σύγχρονου κινηματογράφου. Πολλά αφιερώματα προς τιμήν του έργου του Θόδωρου Αγγελόπουλου έχουν πραγματοποιηθεί σε όλο τον κόσμο. Αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας των Πανεπιστημίου των Βρυξελλών, του Πανεπιστημίου Paris-X Nanterre στο Παρίσι και του Πανεπιστημίου του Έσσεξ (Essex). Μαζί με τον Βασίλη Ραφαηλίδη υπήρξε συνιδρυτής του περιοδικού Σύγχρονος Κινηματογράφος. Στις 24 Ιανουαρίου 2012, κατά την διάρκεια διαλείμματος σε γύρισμα της ταινίας του Η άλλη θάλασσα στη Δραπετσώνα, τραυματίστηκε σοβαρά από διερχόμενη μοτοσικλέτα ενώ διέσχιζε πεζός τον δρόμο. Το ίδιο βράδυ άφησε την τελευταία του πνοή σε νοσοκομείο του Φαλήρου. Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Director de cine griego. Nació en Atenas, hijo de un pequeño comerciante, estudió Derecho en su ciudad natal y, después del servicio militar, se trasladó a París para estudiar con el antropólogo Claude Lévi-Strauss en la Universidad de la Sorbona. Realizó muchos y variados trabajos, y así, entró en contacto con el cine. Volvió a su país en 1964, donde trabajó como crítico cinematográfico para el periódico de izquierdas Dimokratiki Allaghi hasta su cierre en 1967. Después de fracasar en su intento de rodar un corto sobre un grupo de músicos pop, en 1968 consiguió realizar uno de 23 minutos, Ekpombi, nunca exhibido fuera de Grecia, en el que ya se vislumbraba el estilo del autor: utilización de tiempos muertos, de planos secuencia y alteración del eje cronológico, con dilataciones del ritmo espacio-temporal. Con Días del 36 (1972), primera parte de una trilogía que continuó con El viaje de los comediantes (1975), considerada su obra maestra, y Los cazadores (1977), Angelopoulos comenzó una reflexión crítica sobre la historia contemporánea de Grecia, concretamente sobre el periodo que terminó con la dictadura de los coroneles. Siguió Alejandro el Grande (1980), que ganó el León de Oro del Festival Internacional de Cine de Venecia. Marcello Mastroianni protagonizó dos películas suyas: El apicultor (1986) y Le pas suspendu de la cicogne (1991). Entre estas dos películas conoció a Tonino Guerra, con el que trabajó en Paisaje en la niebla (1988) y en la más reciente La mirada de Ulises (1995). En 1998 ganó la Palma de Oro del Festival de Cannes con la película La eternidad y un día.

Director de cine griego. Nació en Atenas, hijo de un pequeño comerciante, estudió Derecho en su ciudad natal y, después del servicio militar, se trasladó a París para estudiar con el antropólogo Claude Lévi-Strauss en la Universidad de la Sorbona. Realizó muchos y variados trabajos, y así, entró en contacto con el cine. Volvió a su país en 1964, donde trabajó como crítico cinematográfico para el periódico de izquierdas Dimokratiki Allaghi hasta su cierre en 1967. Después de fracasar en su intento de rodar un corto sobre un grupo de músicos pop, en 1968 consiguió realizar uno de 23 minutos, Ekpombi, nunca exhibido fuera de Grecia, en el que ya se vislumbraba el estilo del autor: utilización de tiempos muertos, de planos secuencia y alteración del eje cronológico, con dilataciones del ritmo espacio-temporal. Con Días del 36 (1972), primera parte de una trilogía que continuó con El viaje de los comediantes (1975), considerada su obra maestra, y Los cazadores (1977), Angelopoulos comenzó una reflexión crítica sobre la historia contemporánea de Grecia, concretamente sobre el periodo que terminó con la dictadura de los coroneles. Siguió Alejandro el Grande (1980), que ganó el León de Oro del Festival Internacional de Cine de Venecia. Marcello Mastroianni protagonizó dos películas suyas: El apicultor (1986) y Le pas suspendu de la cicogne (1991). Entre estas dos películas conoció a Tonino Guerra, con el que trabajó en Paisaje en la niebla (1988) y en la más reciente La mirada de Ulises (1995). En 1998 ganó la Palma de Oro del Festival de Cannes con la película La eternidad y un día.

希腊导演希奥．安哲罗普洛斯的第一部故事长片拍摄于 1970年，片名为《重建》。影片叙述的是希腊一个“慢慢衰落下去的”农庄中所发生的杀人与侦破杀人案的故事：这个村里的男人着黑色塑胶线大都去德国当了劳工，移民木可斯塔回乡探亲，被他的妻子和她的情夫谋杀了，木可的亲友报警之后，初审法官“重建”案发现场，一些新闻记者从雅典专程赶到，当凶案破获时，有一个名叫安哲罗普洛斯的导演正在筹拍一部关于此案的电影。 安哲罗普洛斯在电影生活的最初，就已经确定他对个人、现实政治、历史和神话寓言的审视性电影表达方式。从个人记忆和经验的角度讲，他难以忘记一个叫做史毕罗斯的名字。它在他的影片中一直作为“父亲”的名字，它与他在现实中的父亲同名。它意味着安哲罗普洛斯目击过的一种希腊经典往事。在他9岁那一年父亲史毕罗斯因为自由主义者的立场而被国民兵护拥者所拘捕，此后杳无音讯。当时保皇党和游击队两大政治阵营常常不经审判即行处新局面囚犯。安哲罗普洛斯被他的妈妈带到一个大广场上去翻找几百具刚刚被处决的尸体，以期找到父亲的下落。多年以后，正在街上玩耍的安哲罗普洛斯看到一个熟悉的身影向他家中走去，他立即跑回家中喊出母亲。她迎上去，与幸免于死的史毕罗斯紧紧拥抱在一起，然后3人一同回家去。在家里，母亲问父亲是不是想吃点什么。后来，这些场面几乎原封不动地被安哲罗普洛斯“照搬”到《塞瑟岛之旅》（1984）和《尤里西斯生命之旅》（1995）中。 《1936年的日子》（1972）之后，安哲罗普洛斯完成了他的杰作《流浪艺人》（1975，一译《巡回剧团》）。这部影片被影评人和电影史家誉为“10年来最优秀的一部作品”。影片的视像线索是一个流动剧团在希腊各寺演出民间剧目《牧羊姑娘戈尔福》的种种经历。影片借此行程体现了希腊1939年至1952年所历经的史迹：从梅塔萨克斯将军专提上裤子，光制到德国点潮。提上裤军队占领希腊，从抵抗战争、希腊解放到 1944年“血腥星期天”，从1946-1949年的国内战争直到帕帕戈斯右，悬挂昨晚刚派将军上台。影片的叙事结构采取回叙体式，由1952年剧团的“现在”回溯到1939年的剧团“过去”。在此期间，剧团总是受到各种政治大事的干扰而中断《牧羊姑娘戈尔福》的演出，它所完成的是演出那些根据突发的重大事件所排演的剧目。这部长达3小时50分钟的彩色影片仅有80个镜头，每个镜头都长达9分钟。影片里的每一个人物都与希腊神话与传说中的人物相对应，把现实与隐喻融汇为一体。这使影片中的人物不再是单一的“个人”：历史、现实和神话并存于他们身上。影片开头和结尾的两组镜头已成电影史上的经典：巡回剧团的成员三三两两站在火车站的场景里。安哲罗普洛斯称它们为“家庭合欢照”。 《猎人》（1977）、《亚历山大大帝》（ 1980）、《塞瑟岛之旅》、《养蜂人》（1986)之后，安哲罗普洛斯的另一杰作《雾中风景》（ 1988)问世。它的镜头几乎全在夜间拍摄完成。冬夜的荒凉，车站、火车、候车室、旅馆、卡车、摩托、巡回剧团、公路、路旁未竣工的酒吧，和两个寻父的孩子，和那些冻凝的灯辉，把绝望与希望、黑夜与光亮、虚幻与实在、寻找与目标、失落与获得的主题持续地发挥下去。一段废弃的胶片背后，隐藏着一棵葱茏的大树，一位无姓无名的父亲，一个与希腊没有交界点的德国，一种没有尽头的旅行。 主人公小亚历山大和伍拉每个晚上都到火车站去看开往德国的火车，因为他们相信母亲的谎言：父亲住在德国。伍拉为了坚定弟弟的信念，会给他讲《创世纪》上帝创造光的故事。一个晚上，他们壮着胆跳上火车，从此以后，遭遇了一个又一个类似于父亲的角度——把他们赶下火车的乘务员，舅父，巡警，强淡绿细直纹短暴伍拉的卡车司机，流浪艺人奥瑞斯特和军人。在这些“父亲”中，奥瑞斯特和卡车司机扮演着两个对立的角色：前者是一位同性恋者，对伍拉对他的爱无动于衷，后天是一个饥不择食的性欲狂和施暴者。他们共同毁灭了伍拉的信心和力量，但却悄悄地“创造”了亚历山大。安哲罗普洛斯的孩子们问他：“在学校里我学习到上帝创造了这个世界，可是之前呢，谁创造了上帝？”影片结尾，小亚历山大像上帝一样伸出右手，“命令”世界上出现光，这时候，夜雾渐渐散去，晨光中显现出一株生机盎然的绿树。安哲罗普洛斯似乎在回答孩子们的提问：谁创造了小亚历山大，谁就创造了上帝。安哲罗普洛斯说：“既然上帝不语，小男孩便成了上帝，小男孩再创造了世界。” 《塞瑟岛之旅》之前，安哲罗普洛斯关心的是人如何受困于历史的变动，《塞瑟岛之旅》之后的3部影片，他呈现人内在与外在的放逐，呈现“静默”的主题，自《鹤鸟踟蹰》（1991）起，到《尤里西斯生命之旅》（ 1995），再到《永远的一天》（一译《一生何求》，1998），他关注的是“边界”、阻隔与沟通的主题。 安哲罗普洛斯1936年出生于雅典，大学时代攻读法律专业，大学毕业后去巴黎高等电影学院师从著名电影史学家乔治．萨杜尔学习电影。但在导演课上，他的离经叛道激起导演课教师强烈不满，他因此被逐出校门。相当反讽的是，他那些没被开除的同学们如今已全部改行，他是惟一一个在坚持拍电影的人。 安哲罗普洛斯的影片多次获得柏林、嘎纳、威尼斯、芝加哥、欧洲等国际影展大奖，仅在嘎纳影展上，他就有3部影片获奖。他同波兰的基耶斯洛夫斯基和西班牙的阿尔莫多瓦一同，构成了欧洲电影最后一道“大师阵线”。

希臘導演希奧．安哲羅普洛斯的第一部故事長片拍攝於 1970 年，片名為《重建》。影片敘述的是希臘一個“慢慢衰落下去的”農莊中所發生的殺人與偵破殺人案的故事：這個村裏的男人著黑色塑膠線大都去德國當了勞工，移民木可斯塔回鄉探親，被他的妻子和她的情夫謀殺了，木可的親友報警之後，初審法官“重建”案發現場，一些新聞記者從雅典專程趕到，當兇案破獲時，有一個名叫安哲羅普洛斯的導演正在籌拍一部關於此案的電影。 安哲羅普洛斯在電影生活的最初，就已經確定他對個人、現實政治、歷史和神話寓言的審視性電影表達方式。從個人記憶和經驗的角度講，他難以忘記一個叫做史畢羅斯的名字。它在他的影片中一直作為“父親”的名字，它與他在現實中的父親同名。它意味著安哲羅普洛斯目擊過的一種希臘經典往事。在他 9 歲那一年父親史畢羅斯因為自由主義者的立場而被國民兵護擁者所拘捕，此後杳無音訊。當時保皇黨和遊擊隊兩大政治陣營常常不經審判即行處新局面囚犯。安哲羅普洛斯被他的媽媽帶到一個大廣場上去翻找幾百具剛剛被處決的屍體，以期找到父親的下落。多年以後，正在街上玩耍的安哲羅普洛斯看到一個熟悉的身影向他家中走去，他立即跑回家中喊出母親。她迎上去，與倖免於死的史畢羅斯緊緊擁抱在一起，然後 3 人一同回家去。在家裏，母親問父親是不是想吃點什麼。後來，這些場面幾乎原封不動地被安哲羅普洛斯“照搬”到《塞瑟島之旅》（1984）和《尤裏西斯生命之旅》（1995）中。 《1936 年的日子》（1972）之後，安哲羅普洛斯完成了他的傑作《流浪藝人》（1975，一譯《巡迴劇團》）。這部影片被影評人和電影史家譽為“10 年來最優秀的一部作品”。影片的視像線索是一個流動劇團在希臘各寺演出民間劇目《牧羊姑娘戈爾福》的種種經歷。影片藉此行程體現了希臘 1939 年至 1952 年所歷經的史跡：從梅塔薩克斯將軍專提上褲子，光制到德國點潮。提上褲軍隊佔領希臘，從抵抗戰爭、希臘解放到 1944 年“血腥星期天”，從 1946 - 1949 年的國內戰爭直到帕帕戈斯右，懸掛昨晚剛派將軍上台。影片的敘事結構採取回敘體式，由 1952 年劇團的“現在”回溯到 1939 年的劇團“過去”。在此期間，劇團總是受到各種政治大事的幹擾而中斷《牧羊姑娘戈爾福》的演出，它所完成的是演出那些根據突發的重大事件所排演的劇目。這部長達 3 小時 50 分鐘的彩色影片僅有 80 個鏡頭，每個鏡頭都長達 9 分鐘。影片裏的每一個人物都與希臘神話與傳説中的人物相對應，把現實與隱喻融匯為一體。這使影片中的人物不再是單一的“個人”：歷史、現實和神話並存於他們身上。影片開頭和結尾的兩組鏡頭已成電影史上的經典：巡迴劇團的成員三三兩兩站在火車站的場景裏。安哲羅普洛斯稱它們為“家庭合歡照”。 《獵人》（1977）、《亞歷山大帝》（ 1980）、《塞瑟島之旅》、《蜂神惡殺》（1986) 之後，安哲羅普洛斯的另一傑作《霧中風景》（ 1988) 問世。它的鏡頭幾乎全在夜間拍攝完成。冬夜的荒涼，車站、火車、候車室、旅館、卡車、摩托、巡迴劇團、公路、路旁未竣工的酒吧，和兩個尋父的孩子，和那些凍凝的燈輝，把絕望與希望、黑夜與光亮、虛幻與實在、尋找與目標、失落與獲得的主題持續地發揮下去。一段廢棄的膠片背後，隱藏著一棵葱蘢的大樹，一位無姓無名的父親，一個與希臘沒有交界點的德國，一種沒有盡頭的旅行。 主人公小亞歷山大和伍拉每個晚上都到火車站去看開往德國的火車，因為他們相信母親的謊言：父親住在德國。伍拉為了堅定弟弟的信念，會給他講《創世紀》上帝創造光的故事。一個晚上，他們壯著膽跳上火車，從此以後，遭遇了一個又一個類似於父親的角度——把他們趕下火車的乘務員，舅父，巡警，強淡綠細直紋短暴伍拉的卡車司機，流浪藝人奧瑞斯特和軍人。在這些“父親”中，奧瑞斯特和卡車司機扮演著兩個對立的角色：前者是一位同性戀者，對伍拉對他的愛無動於衷，後天是一個飢不擇食的性慾狂和施暴者。他們共同毀滅了伍拉的信心和力量，但卻悄悄地“創造”了亞歷山大。安哲羅普洛斯的孩子們問他：“在學校裏我學習到上帝創造了這個世界，可是之前呢，誰創造了上帝？”影片結尾，小亞歷山大像上帝一樣伸出右手，“命令”世界上出現光，這時候，夜霧漸漸散去，晨光中顯現出一株生機盎然的綠樹。安哲羅普洛斯似乎在回答孩子們的提問：誰創造了小亞歷山大，誰就創造了上帝。安哲羅普洛斯説：“既然上帝不語，小男孩便成了上帝，小男孩再創造了世界。” 《塞瑟島之旅》之前，安哲羅普洛斯關心的是人如何受困於歷史的變動，《塞瑟島之旅》之後的 3 部影片，他呈現人內在與外在的放逐，呈現“靜默”的主題，自《鶴鳥踟躕》（1991）起，到《尤裏西斯生命之旅》（ 1995），再到《一生何求》（一譯《一生何求》，1998），他關注的是“邊界”、阻隔與溝通的主題。 安哲羅普洛斯 1936 年出生於雅典，大學時代攻讀法律專業，大學畢業後去巴黎高等電影學院師從著名電影史學家喬治．薩杜爾學習電影。但在導演課上，他的離經叛道激起導演課教師強烈不滿，他因此被逐出校門。相當反諷的是，他那些沒被開除的同學們如今已全部改行，他是惟一一個在堅持拍電影的人。 安哲羅普洛斯的影片多次獲得柏林、嘎納、威尼斯、芝加哥、歐洲等國際影展大獎，僅在嘎納影展上，他就有 3 部影片獲獎。他同波蘭的基耶斯洛夫斯基和西班牙的阿爾莫多瓦一同，構成了歐洲電影最後一道“大師陣線”。