Ewa Szykulska

Ewa Szykulska (* 11. September 1949 in Warschau) ist eine polnische Film-, Fernseh- und Theaterschauspielerin.

Znana polska aktorka. W 1971 roku ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Warszawie. Zadebiutowała w 1966 roku. Kilkanaście sezonów spędziła w Teatrze Syrena. W 1989 roku współtworzyła z kolegami prywatny teatr objazdowy "Maska". Zagrała w spektaklach "Pani Dally ma kochanka" i "Dziś jest czwarty lipca" w reżyserii Barbary Borys-Damięckiej. Sześć lat później występowała gościnnie we wrocławskim Teatrze Współczesnym w "Antygonie w Nowym Jorku" w reżyserii Zbigniewa Lesienia. Grała też w "Prostytutkach" i "Szatańskich podnietach" w reżyserii Żeni Priwieziencewa.Wielokrotnie grała w radzieckich, bułgarskich, fińskich, niemieckich, węgierskich produkcjach u zagranicznych reżyserów. Największy rozgłos przyniosły jej dwa filmy radzieckie: "Gwiazda zwodniczego szczęścia" Władymira Motyla i "Wyznanie miłości" Ilji Awerbacha. Próbowała realizować różne pomysły na życie: była aktorką, bizneswoman, ale żadnemu z tych wcieleń nie poświęciła się całkowicie.

Эва Шикульска - польская актриса. В 19-летнем возрасте дебютировала в кино, снявшись в венгерском фильме "Крестины". Окончила Высшую театральную школу в Варшаве (1971). На её своеобразную «историческую» фактурность обратили внимание режиссёры из СССР, где она и сыграла свои лучшие кинороли - женщин 19 века: француженку Полину Гебль, влюбленную в участника декабристского восстания, сосланного в Сибирь ("Звезда пленительного счастья", режиссёр Владимир Мотыль) и Аполлинарию Суслову, первую страсть в жизни Достоевского («26 дней из жизни Достоевского» А. Зархи, 1981), а также героиню конца 1920-х годов - Зину, подругу писателя, в фильме по автобиографическому сценарию Е. Габриловича «Объяснение в любви»(И. Авербах, 1978).