Euripides

Euripides (c. 480 – c. 406 BC) was a Greek tragedian of classical Athens. Along with Aeschylus and Sophocles, he is one of the three ancient Greek tragedians for whom any plays have survived in full. Some ancient scholars attributed ninety-five plays to him, but the Suda says it was ninety-two at most. Of these, eighteen or nineteen have survived more or less complete (Rhesus is suspect). There are many fragments (some substantial) of most of his other plays. More of his plays have survived intact than those of Aeschylus and Sophocles together, partly because his popularity grew as theirs declined — he became, in the Hellenistic Age, a cornerstone of ancient literary education, along with Homer, Demosthenes, and Menander. Euripides is identified with theatrical innovations that have profoundly influenced drama down to modern times, especially in the representation of traditional, mythical heroes as ordinary people in extraordinary circumstances. This new approach led him to pioneer developments that later writers adapted to comedy, some of which are characteristic of romance. He also became "the most tragic of poets",[nb 1] focusing on the inner lives and motives of his characters in a way previously unknown. He was "the creator of ... that cage which is the theatre of Shakespeare's Othello, Racine's Phèdre, of Ibsen and Strindberg," in which "imprisoned men and women destroy each other by the intensity of their loves and hates". But he was also the literary ancestor of comic dramatists as diverse as Menander and George Bernard Shaw. Known among the writers of classical Athens for his unparalleled sympathy towards all victims of society, including women, slaves or strangers, his contemporaries associated him with Socrates as a leader of a decadent intellectualism. Both were frequently lampooned by comic poets such as Aristophanes. Socrates was eventually put on trial and executed as a corrupting influence. Ancient biographies hold that Euripides chose a voluntary exile in old age, dying in Macedonia, but recent scholarship casts doubt on these sources.

Ο Ευριπίδης (480 π.Χ. - 406 π.Χ.) ήταν Έλληνας τραγικός ποιητής και ένας από τους τρεις μεγάλους διδασκάλους του αττικού δράματος στο αρχαίο ελληνικό θέατρο. Καταγόμενος από τη Φλύα, δήμο της Κεκρωπίας (σημ. Χαλάνδρι), λέγεται ότι γεννήθηκε στη Σαλαμίνα την ημέρα της ναυμαχίας, όταν ο Αισχύλος αγωνιζόταν ως πρόμαχος άνδρας, ο δε Σοφοκλής ως έφηβος που έσερνε το χορό των επί τω τροπαίω επινικίων. Το γένος του ποιητή δεν ήταν επιφανές, όπως των άλλων τραγικών. Γονείς του φέρονται ο Μνήσαρχος και η Κλειτώ, την οποία ο Αριστοφάνης αναφέρει κοροϊδευτικά ως λαχανοπώλισσα. Ο Ευριπίδης έζησε τα νιάτα του σε εποχή ακμάζουσα, το χρυσό αιώνα του Περικλέους, αλλά γέρασε στα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου, στον οποίο έχασε έναν από τους γιους του. Το έργο των σοφιστών και γενικότερα οι νέες ιδέες και τα καινούρια προβλήματα, συνυπάρχουν στα έργα του Ευριπίδη, αντικατοπτρίζοντας την αμφισβήτηση και τις πνευματικές έριδες της εποχής του. Κατά τον Φιλόχορο ο ποιητής έτυχε επιμελημένης αγωγής, σε συμμετοχή του σε εορτές του δήμου του, έγινε πυρφόρος του εκεί λατρευομένου Ζωστηρίου Απόλλωνα σε δε αγώνες έλαβε μέρος στο παγκράτιο και στην πυγμήν όπου και νίκησε ακόμη και στους Παναθήναιους γυμνικούς αγώνες. Γρήγορα όμως απαρνήθηκε τον αθλητισμό και μίσησε το γένος των αθλητών. Ασχολήθηκε και με τη ζωγραφική, τη φιλοσοφία, την ποίηση και τη μουσική. Ο Ευριπίδης ήταν τύπος αντικοινωνικός (είχε ελάχιστους φίλους), εσωστρεφής, μελαγχολικός και δυσπρόσιτος, δεν ενδιαφέρθηκε για τα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα της εποχής του, ενώ αντιθέτως ασχολήθηκε ενεργά με το πνευματικό κίνημα του διαφωτισμού. Υπήρξε ακουστής (ακροατής) του Αναξαγόρα, Προδίκου, Πρωταγόρα (με τον οποίο κράτησε τις στενότερες σχέσεις) αλλά και του Σωκράτη με τον οποίο διατηρούσε μακρά φιλία. Θαυμαστής των φιλοσόφων Δημοκρίτου και Ηρακλείτου διότι δεν ήταν μόνο μελετηρός αλλά διέθετε μια από τις πιο πλούσιες βιβλιοθήκες. Αν και ήταν ιδιαίτερα ανοιχτός στην επίδραση της πνευματικής Αθήνας, εντούτοις διατήρησε την πνευματική του ακεραιότητα, διατυπώνοντας συχνά στις πνευματικές αντιλήψεις της εποχής του διάφορες επικρίσεις. Ο Ευριπίδης με τις τραγωδίες του προβληματίζει τους πάντες ακόμη και σήμερα. Η τραγωδία του Ελένη παρουσιάζει στοιχεία πρωτοφανή για την εποχή εκείνη καθώς ο Ευριπίδης δίνει λόγο σε ρόλους ως τότε "βουβούς", όπως στο ρόλο του δούλου. Αρκετές φορές μέσα από τα έργα του αμφισβητεί τα πάντα, ακόμη και την ύπαρξη των θεών, χωρίς ωστόσο να είναι άθεος.

欧里庇得斯（约公元前480年—约公元前406年）是古典雅典时期的希腊悲剧作家。他与埃斯库罗斯和索福克勒斯并称为古希腊三大悲剧家，其作品得以完整流传至今。据古代学者记载，他共创作了九十五部剧作，但《苏达辞书》记载最多为九十二部。其中十八或十九部作品基本完整存世（《瑞索斯》存疑），其余剧作亦留存了大量篇幅可观的残篇。其完整存世的作品数量超过了埃斯库罗斯与索福克勒斯的总和，部分原因在于当后两者的声望渐衰时，欧里庇得斯的声誉却日益增长——在希腊化时代，他与荷马、德摩斯梯尼及米南德共同成为古代文学教育的基石。 欧里庇得斯以戏剧创新著称，其影响深远直至现代。他尤其擅长将传统神话英雄塑变为非凡境遇中的普通人，这一开创性手法被后世作家运用于喜剧创作，其中某些特质甚至成为浪漫文学的标志。他亦被称为"最具悲剧精神的诗人"，以前所未有的方式聚焦人物内心世界与行为动机，堪称"莎士比亚《奥赛罗》、拉辛《费德尔》乃至易卜生与斯特林堡戏剧牢笼的缔造者"——在那座牢笼里，"囚禁的男女因炽烈的爱恨彼此毁灭"。与此同时，他也是从米南德到萧伯纳等众多喜剧作家的文学先驱。 在古典雅典作家中，欧里庇得斯以对社会所有受压迫者（包括女性、奴隶和异乡人）怀有深切的同情而独树一帜。同时代人常将他与苏格拉底并视为颓废知识主义的代表，两人屡遭阿里斯托芬等喜剧诗人的讽喻。苏格拉底最终因"腐蚀青年思想"的罪名受审并被处决。古代传记称欧里庇得斯晚年自愿流亡并逝于马其顿，但近代研究对这些记载提出了质疑。

歐里庇得斯（約公元前 480 年 — 約公元前 406 年）是古典雅典時期的希臘悲劇作家。他與埃斯庫羅斯和索福克勒斯並稱為古希臘三大悲劇家，其作品得以完整流傳至今。據古代學者記載，他共創作了九十五部劇作，但《蘇達辭書》記載最多為九十二部。其中十八或十九部作品基本完整存世（《瑞索斯》存疑），其餘劇作亦留存了大量篇幅可觀的殘篇。其完整存世的作品數量超過了埃斯庫羅斯與索福克勒斯的總和，部分原因在於當後兩者的聲望漸衰時，歐里庇得斯的聲譽卻日益增長——在希臘化時代，他與荷馬、德摩斯梯尼及米南德共同成為古代文學教育的基石。 歐里庇得斯以戲劇創新著稱，其影響深遠直至現代。他尤其擅長將傳統神話英雄塑變為非凡境遇中的普通人，這一開創性手法被後世作家運用於喜劇創作，其中某些特質甚至成為浪漫文學的標志。他亦被稱為"最具悲劇精神的詩人"，以前所未有的方式聚焦人物內心世界與行為動機，堪稱"莎士比亞《奧賽羅》、拉辛《費德爾》乃至易卜生與斯特林堡戲劇牢籠的締造者"——在那座牢籠裏，"囚禁的男女因熾烈的愛恨彼此毀滅"。與此同時，他也是從米南德到蕭伯納等眾多喜劇作家的文學先驅。 在古典雅典作家中，歐里庇得斯以對社會所有受壓迫者（包括女性、奴隸和異鄉人）懷有深切的同情而獨樹一幟。同時代人常將他與蘇格拉底並視為頹廢知識主義的代表，兩人屢遭阿里斯托芬等喜劇詩人的諷喻。蘇格拉底最終因"腐蝕青年思想"的罪名受審並被處決。古代傳記稱歐里庇得斯晚年自願流亡並逝於馬其頓，但近代研究對這些記載提出了質疑。